دوری عزیز، مچکرم که به خانهمان آمدی و سعی کردی فوبیای عنکبوتی من را درمان کنی. در این مسیر فداکاریهای بسیار کردی - بابت گوشیت متأسفم. - صحنههای محیرالعقول دیدی - سعی کن هرگز در زندگیت به آن لحظات برنگردی و اگر برای رفاقتمان ارزش قائلی، مرورشان نکنی. - و در

من مینویسم. برای هضم کردن، برای فهمیدن، برای روشن شدن، برای ابراز خوشحالی یا ناراحتی یا تخلیهی خشمم، باید بنویسم. و الانم باید بنویسم. *** همهچی تهش درست میشه. اونطوری میشه که باید بشه و به بهترین شکلش توی مسیر قرار میگیره. میدونین من همیشه آدم امیدواری بودم. به قول دوستام، با یه عینک صورتی ر